Relativeren moet je leren. We maken het allemaal mee wanneer we naar het journaal kijken, de krant zien of even op onze tijdlijn op Facebook scrollen..

Ik heb er moeite mee, ik kan mijzelf heel goed inleven in mensen die met mij op een lijn staan. Mensen die daar loodrecht tegenover staan heb ik wat meer moeite mee..

Ook kinderen kunnen niet automatisch iets vanuit een andere positie bekijken. Ze moeten dat leren en wij als volwassenen zijn daar het voorbeeld voor. Ze kijken hoe wij reageren op informatie en nemen dit over. Dit noemen we een passieve manier van leren.
Wat we ook kunnen doen is kinderen uitdagen om zaken bewust op een andere manier te bekijken.

Leer kinderen hun fantasie te gebruiken om een mening te vormen.

Met jonge kinderen:
– Verzin verhaaltjes over de dieren in je omgeving
– Bedenk samen wat er zou gebeuren als je kon toveren
– Wat zou je zien als je op een wolk zou reizen?
– Wat zou oma, de juf of jouw vriendinnetje ervan vinden?
– Wat zou je doen als je dit of dat zou durven?
– Hoe denk je dat …. dat vindt?

Met oudere kinderen:
– Praat na met kinderen over het jeugdjournaal of een ander nieuws item dat ze hebben gezien. Laat ze vertellen wat ze hebben gezien en wat ze daarvan vonden. Laat ze dit doen vanuit het 4G model: (Ik zag, Ik voelde, Ik wens en ik heb nodig: )
Kijk daarna of er mensen zijn die daar een andere mening over hebben en praat daar samen over.

De essentie is dat je het kind uitdaagt om onderwerpen vanuit zichzelf, vanuit de ander en vanuit de positieve van het grote geheel te leren bekijken.
Het is oké als dat met fantasie gebeurt en als het eigenlijk niet kan. Het gaat om het leren relativeren. En misschien hebben we dan de volgende generatie met kinderen die elkaar wel een mooi leven gunt.