Fijn he, het eerste artikel, eindelijk is het zo ver!

Even mezelf voorstellen, zodat je weet wie er aan deze kant van het beeldscherm zit:

In 1992 ben ik geboren in Nederland, hier ben ik opgegroeid
Toen ik 15 was ben ik  begonnen met training geven bij de plaatselijke atletiekvereniging. Kinderen van 6 tot 10, heerlijk vond ik dat.

Ongeveer een jaar later moest ik op de HAVO mijn profielkeuze doorgeven, ik wist niet wat ik wilde. Wel wat ik niet wilde: Scheikunde en natuurkunde. Na veel gesprekken met mijn ouders en decaan besloot ik om een zo’n breed mogelijk pakket te nemen. Engels en Frans, Wiskunde, economie en M&O,geschiedenis en drama. M&O was niks voor mij, het werd ingeruild voor kunstgeschiedenis en dat vond ik prachtig. Ik vond het heerlijk om over schilderijen, schilders, muzikanten te praten en ook de psychologie achter verschillende stijlen verbaasde mij elke keer opnieuw. De leraren die mij konden boeien gaven wat mij betreft ook de leukste vakken, daar is het begonnen. Ik dacht, ik wil ook dingen leren aan andere mensen, ik denk dat ik leraar wil worden!
Na een open dag bij de PABO was ik overstag. Dit is wat ik wil!

Na een paar maanden op de pabo hadden we een informatie dag. Vrijwilligerswerk in het buitenland. Leek me wel wat, zoals eigenlijk alles me wel wat lijkt 😉 Ik ben er naar toe gegaan, en na het zien van de Oeganese vlag, had ik al bijna mijn ticket geboekt. Heerlijk leek me dat, Afrika wauw! Uiteindelijk is het Kenia geworden, en heb ik daar een paar weken genoten van de mensen, het landschap en de kleine dingen die je gaat waarderen. Dit heeft een zaadje in mijn hoofd geplant, ik was zo blij met de gesprekken die ik kon hebben met de leerlingen, over thuis, over school, alles wat er in hun hoofd omgaat.

Na een stage in suriname was ik er wel aan uit, ik wilde eigenlijk geen lesgeven in het koude, grijze, Nederland. Neejoh, Suriname, Afrika, The Carribean, dat leek me wel wat. Heerlijk kleurrijk, lekker eten, vrolijke mensen. Na het afstuderen ben ik dan ook naar Curaçao vertrokken. Hier ben ik les gaan geven en gaan genieten van de kleine dingen. Het uitzicht vanaf bepaalde plekken, het eten, kleine gesprekjes op straat. Heerlijk vind ik het.

Maar dan, ondertussen ben ik 23 en dat betekent dat ik nog erg lang voor de klas moet staan, en ik had nog steeds dat stemmetje in mijn hoofd dat zich afvroeg waarom ik niet meer tijd heb voor individuele gesprekken, niet echt tijd voor leerlingen om ze even te kunnen helpen. Dus ik heb mezelf inschreven voor een nieuwe opleiding, de KIK-opleiding.
Ik volg hem nu met heel veel hernieuwde energie, dit is wat ik wil!
De manieren die ik aangereikt krijg om met kinderen te werken passen bij me en ik kan niet wachten om ze in uitvoering te brengen!

Ben je nieuwsgierig en wil je meer weten of mij of mijn prakijk? Stuur dan een mailtje!