ILieve Joyce,
Wat kan er in korte tijd veel gebeuren. Nu ik je deze brief schrijf, een jaar nadat je het eigenlijk allemaal niet zo goed meer wist, besef ik me dat je in een jaar zo ontzettend gegroeid bent. 2.5 jaar geleden besloot je naar Curacao te verhuizen, je hart achterna, als meisje van 21 ging je het huis uit om te kijken waar de liefde je zou brengen. Dat liep allemaal anders en ook je werk was toen niet wat je ervan verwachtte. Je ging nadenken: “Moet ik dan een andere baan zoeken? of misschien is een opleiding wel wat.” Veel contact met de UNA, Universiteiten in Nederland en ook in Amerika. Alles kwam voorbij. Toen toch uitgekomen bij de KIK-opleiding, en je was meteen enthousiast. Je schreef je in en ook een nieuwe baan was gelukt. Weer die twijfels, gaat het allebei wel lukken? Maar, je besloot er voor te gaan. Een nieuwe baan met 22 kleuters, het was hard werken. Eerste opleidingsweek kwam eraan en je wist het zeker. Jouw kindercoach praktijk was een feit. In die praktijk kon je dan kinderen helpen die net dat steuntje extra nodig hadden. Je zette je er 300% voor in, zorgde ervoor dat je theorie en praktijkopdrachten kon afmaken, bereidde tussendoor je lessen voor, probeerde sociaal actief te zijn en blijven en je had maar een doel voor ogen. En het is gelukt. In 9 maanden tijd heb je je diploma gehaald, een praktijk opgezet, een naam hiervoor bedacht, help je kinderen, geef je ook bijles, heb je een paar projecten waar je mee begonnen, heb je al mooie plannen gemaakt in samenwerking met andere coaches en bedrijven maar ook alleen en je gaat ervoor.

Ik ben trots op mezelf,

Joyce

En dat bedrijf he: Kurason Kontentu. (Vrij vertaald: Vrolijk hart in het Papiaments) Het is er, en ik ben blij.

Spread the word, zodat ik nog veel meer kinderen en hun ouders kan helpen!