Vandaag zag ik er weer een: een schreeuwende kleuter in het gangpad bij Van den Tweel. Hoop geschreeuw, weinig woorden. Wat ik wel hoorde: LOLLIES!!!! Eerste reactie: AI NO. Tweede reactie: Arme mama. Derde reactie: Wat doen de omstanders?
Ik keek om me heen en ja, die omstanders,  die stonden er lachend bij te kijken en af en toe wat tips naar de moeder schreeuwen. Van een ouder echtpaar hoorde ik: “Zo ging dat vroeger niet hoor, gewoon een pak slaag en dan geef je het tenminste wat om te huilen.”

Een compleet door het lint gaand en driftige kleuter zie je niet vaak in het openbaar, bleek nadat ik het grote internet op ben gegaan om dit na te kijken. Binnenshuis daarentegen zijn er genoeg kinderen die tot wanhoop van ouders het hele huis op zijn kop kunnen zetten.

Wat mij opvalt is dat ouders veel verwachten van hun kinderen. Veel ouders vertellen mij dat hun kleuter met opzet iets doet om hun ouder dwars te zitten. Ze vertellen hun kind dat het echt wel moet weten hoe iets hoort en dat het duidelijk is dat dit kind dat niet kan. Met deze ideeën overschat je echt het jonge kind. Zeker peuters en jonge kleuters hebben echt niet een zodanige ontwikkeling van hun hersenen doorgemaakt dat ze al logische conclusies kunnen trekken. Laat staan dat ze oorzaak en gevolg kunnen bedenken en een ontwikkeld geweten hebben. Ze reageren emotioneel en ook op de lichaamstaal van hun ouders in plaats van op diens woorden.  Hoe vaak maak je het je het lef niet mee. Je kind doet iets waarvan eigenlijk vind dat het niet mag, maar toch… op dat moment is het zo grappig! Je zegt nee, maar staat tegelijkertijd te lachen.
Vergeet het maar, jouw kind reageert op het lachen en niet op jouw nee.

Een volwassenen die iets wil praat daarover met anderen, wij kunnen de woorden vinden om iets verschillende keren en op andere manieren uit te vinden. Een kind van drie kent deze niet, hij reageert dus emotioneel en raakt gefrustreerd. En zie daar, de driftbui is geboren.

Maar wat moet je dan doen?
Als ouder ben je cruciaal in het leren omgaan met emoties. Vooral bij boosheid, angst en verdriet is dit omgaan verweven met de opvattingen van de ouders. Ben je als ouder zelf opgegroeid met de boodschap dat emoties niet mogen dan geef je dit vaak ook door aan jouw kids.  Ben jij een ouder waarbij emoties vroeger niet mochten dan gaan vaak de alarmbellen af als jouw kind wel boosheid laat zien.
Je verliest je geduld en gaat mee in de emotie die jouw kind laat zien. Als je dit gedrag herkent dan kun je zien dat jouw kind zich machteloos voelt en dan kun je hem écht helpen.

Hopelijk lukt het je om het kind te zien in zijn nood van dat moment. Dan kan je van de kortsluiting aansluiting maken.