Categorie archief: Geen categorie

Even wat anders

De afgelopen jaren heb ik natuurlijk mijn blogs geschreven vanuit het zonnige Curaçao, maar het zal niemand ontgaan zijn dat het de laatste tijd wat stil is geweest.
Er is nogal wat veranderd de laatste tijd.
Een baby, even bij mijn ouders, een nieuw huis en heen en weer pendelen tussen mijn woning en dat van mijn vriend.
Daar gaat veel tijd in zitten, en die tijd had ik dus niet meer om hier van mij af te schrijven wat mij opvalt in onderwijsland.
En daar, daar gaat hopelijk nu verandering in komen. Dat betekent dat Kindercoach Curacao nog wel verder gaat, maar voorlopig even als Kindercoach online ( Handig, zo’n corona virus), als blog over het onderwijs in Nederland, maar ook als kennisbank om materialen te delen.

We keep in touch!

Ik zie je wél

Lieve leerling,
Jij, die zó veel kan. Ik zie je.
Ja, ik zie je struggelen, Ik zie je moeite hebben met rekenen en ja, die letters lezen en lange teksten gaan je ook niet zo goed af. Maar, ik zíe je!

Ik zie dansjes maken, ik zie je op een podium staan. Ik zie én hoor je rappen als een van de beste. Ik zie je in je zelfgemaakte kleding en ik zíe je tekenen.

Ik hoor mensen over je zeggen: Die gaat het niet zo ver schoppen
Maar weet, ik zíe je!

Ik zie een jongen die het later gaat maken, ik zie een jongen die beroemd gaat worden. Maar weet je, misschien ook niet. Misschien vind je een andere roeping, eentje die later op je pad komt. Maar weet, ik zie je!

Ik hoop voor jou dat je meer leerkrachten tegenkomt die je zien. Straks als je naar het VO gaat en dat ze in je gaan geloven. Want jij komt er wel!
Geloof je ook in jezelf?

inspirerend verhaal #3

Hoe je negativiteit omzet naar positiviteit:

De boer had op zijn erf een put liggen die hij nog niet had dichtgemaakt. Op een dag viel de ezel in de put. De boer vroeg zich af wat te doen. De ezel was toch al oud en de put moest dicht.

Hij besloot om samen met de buren de put dicht te gooien met de ezel erin. Ze pakten allen een schop en gooiden zand in de put. De ezel besefte wat er gebeurde en maakte veel kabaal. Totdat het op een gegeven moment stil werd…

Een paar scheppen zand verder besloot de boer een kijkje te nemen. Vol verbazing zag hij dat de ezel elke schep zand die op zijn rug kwam, van zich afschudde. Vervolgens ging hij op het afgeschudde zand staan.

Met de ladingen zand die erop volgden, kwam de ezel steeds hoger te staan. Totdat de ezel zelf uit de put kon stappen.

~ Er zullen altijd mensen zijn die stenen gooien op jouw pad van succes. Het hangt van jezelf af wat je er van maakt: een muur of een brug.

 

Scheiden en hulp vragen

1 op de drie kinderen heeft ouders die gescheiden zijn… Ja, een op de drie… dat betekent dat in een klas van 30 leerlingen daarvan 10 kinderen ouders hebben die niet meer bij elkaar zijn. Tien…

In  mijn praktijk zie ik zulke kinderen terug, lang niet allemaal natuurlijk. Soms is het niet nodig. Soms ook wel. Maar hulp vragen is moeilijk.

Ouders hebben er namelijk een handje van om alles alleen te doen. Dat was niet altijd zo, vroeger was het heel vanzelfsprekend dat je andere mensen om hulp vroeg, dat je anderen hielp. Waar er vroeger nog vaak oppasoma’s en opa’s werden ingezet gaan veel kinderen nu naar de opvang omdat opa en oma gewoon hun eigen leven hebben.

Een van de nadelen van mensen die graag willen helpen is dat ze er dus áltijd zijn. Ja, ook als ze er niet zijn. Of als je er geen zin in hebt. Of als ze een andere mening hebben. Of als ze je kinderen anders opvoeden dan dat jij dat doet.

Een van de voordelen daarentegen is dat je kan vragen: Wil je me helpen? Als het je even te veel wordt staat daar een vangnet voor je klaar. Je blijft de moeder voor je kinderen, knuffels, kusjes alles kan nog. Maar de dagindeling, de kaders en consequente zaken worden heel even overgenomen. En dit is zeker in een scheiding geen overbodige luxe.

En weet je, ze staan ook voor je klaar. Want draai het maar eens om, wanneer je op straat loopt, en je komt een vriendin tegen. Ze ziet er moe uit en je vraagt of alles goed gaat. Ze vertelt je dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat en dat ze in een scheiding zit. Je biedt haar een luisterend oor, troost haar, zoekt naar oplossingen en doet dit uit de goedheid van je hart. Waarom zouden mensen dit dan niet voor jou doen?

Voor je kinderen:

Kinderen hebben goede voorbeelden nodig. Wist jij dat een kind veel liever een ouder ziet die het niet weet en die om hulp vraagt, dan eentje die zich groot houdt en aanmoddert? Bovendien denkt je kind dat hij dat dan ook zo moet doen, dat dat beter is dan je gevoelens laten zien en om hulp vragen. En wist je dat er een verschil is tussen je gevoelens toestaan en drama? Wist je dat de enige weg naar een oplossing van conflicten de weg naar binnen is? En dat je bij die weg naar binnen hulp mag vragen?
Hulp vragen doe je om
1. Gehoord en gezien te worden
2. Geholpen te worden
3. Er van te leren
4. Een voorbeeld te zijn voor je kinderen.
5. Een volgende stap te zetten

Belangrijke aanwijzing bij het vragen om hulp
1. Elke nee is een stap dichter bij een ja. Stop dus niet na de eerste keer vragen.
2. Mensen willen graag helpen, zie alinea “draai het eens om”
3. Wat de ander zegt hoeft niet waar te zijn, maar je kunt het gebruiken om je af te vragen of je er wat aan hebt of niet.
4. Als je ongebreideld wilt vertellen en geen behoefte hebt aan goede raad, zeg dat dan.
5. Aanvaard hulp, sta toe dat je het waard bent om geholpen te worden.

Heb jij nog manieren hoe je om hulp zou kunnen vragen of heb jij nog tips? Zet ze bij de reacties, dan kunnen we samen het verhaal compleet maken!

 

Wat te doen bij kortsluiting

Vandaag zag ik er weer een: een schreeuwende kleuter in het gangpad bij Van den Tweel. Hoop geschreeuw, weinig woorden. Wat ik wel hoorde: LOLLIES!!!! Eerste reactie: AI NO. Tweede reactie: Arme mama. Derde reactie: Wat doen de omstanders?
Ik keek om me heen en ja, die omstanders,  die stonden er lachend bij te kijken en af en toe wat tips naar de moeder schreeuwen. Van een ouder echtpaar hoorde ik: “Zo ging dat vroeger niet hoor, gewoon een pak slaag en dan geef je het tenminste wat om te huilen.”

Een compleet door het lint gaand en driftige kleuter zie je niet vaak in het openbaar, bleek nadat ik het grote internet op ben gegaan om dit na te kijken. Binnenshuis daarentegen zijn er genoeg kinderen die tot wanhoop van ouders het hele huis op zijn kop kunnen zetten.

Wat mij opvalt is dat ouders veel verwachten van hun kinderen. Veel ouders vertellen mij dat hun kleuter met opzet iets doet om hun ouder dwars te zitten. Ze vertellen hun kind dat het echt wel moet weten hoe iets hoort en dat het duidelijk is dat dit kind dat niet kan. Met deze ideeën overschat je echt het jonge kind. Zeker peuters en jonge kleuters hebben echt niet een zodanige ontwikkeling van hun hersenen doorgemaakt dat ze al logische conclusies kunnen trekken. Laat staan dat ze oorzaak en gevolg kunnen bedenken en een ontwikkeld geweten hebben. Ze reageren emotioneel en ook op de lichaamstaal van hun ouders in plaats van op diens woorden.  Hoe vaak maak je het je het lef niet mee. Je kind doet iets waarvan eigenlijk vind dat het niet mag, maar toch… op dat moment is het zo grappig! Je zegt nee, maar staat tegelijkertijd te lachen.
Vergeet het maar, jouw kind reageert op het lachen en niet op jouw nee.

Een volwassenen die iets wil praat daarover met anderen, wij kunnen de woorden vinden om iets verschillende keren en op andere manieren uit te vinden. Een kind van drie kent deze niet, hij reageert dus emotioneel en raakt gefrustreerd. En zie daar, de driftbui is geboren.

Maar wat moet je dan doen?
Als ouder ben je cruciaal in het leren omgaan met emoties. Vooral bij boosheid, angst en verdriet is dit omgaan verweven met de opvattingen van de ouders. Ben je als ouder zelf opgegroeid met de boodschap dat emoties niet mogen dan geef je dit vaak ook door aan jouw kids.  Ben jij een ouder waarbij emoties vroeger niet mochten dan gaan vaak de alarmbellen af als jouw kind wel boosheid laat zien.
Je verliest je geduld en gaat mee in de emotie die jouw kind laat zien. Als je dit gedrag herkent dan kun je zien dat jouw kind zich machteloos voelt en dan kun je hem écht helpen.

Hopelijk lukt het je om het kind te zien in zijn nood van dat moment. Dan kan je van de kortsluiting aansluiting maken.

Wat kan er in korte tijd veel gebeuren

ILieve Joyce,
Wat kan er in korte tijd veel gebeuren. Nu ik je deze brief schrijf, een jaar nadat je het eigenlijk allemaal niet zo goed meer wist, besef ik me dat je in een jaar zo ontzettend gegroeid bent. 2.5 jaar geleden besloot je naar Curacao te verhuizen, je hart achterna, als meisje van 21 ging je het huis uit om te kijken waar de liefde je zou brengen. Dat liep allemaal anders en ook je werk was toen niet wat je ervan verwachtte. Je ging nadenken: “Moet ik dan een andere baan zoeken? of misschien is een opleiding wel wat.” Veel contact met de UNA, Universiteiten in Nederland en ook in Amerika. Alles kwam voorbij. Toen toch uitgekomen bij de KIK-opleiding, en je was meteen enthousiast. Je schreef je in en ook een nieuwe baan was gelukt. Weer die twijfels, gaat het allebei wel lukken? Maar, je besloot er voor te gaan. Een nieuwe baan met 22 kleuters, het was hard werken. Eerste opleidingsweek kwam eraan en je wist het zeker. Jouw kindercoach praktijk was een feit. In die praktijk kon je dan kinderen helpen die net dat steuntje extra nodig hadden. Je zette je er 300% voor in, zorgde ervoor dat je theorie en praktijkopdrachten kon afmaken, bereidde tussendoor je lessen voor, probeerde sociaal actief te zijn en blijven en je had maar een doel voor ogen. En het is gelukt. In 9 maanden tijd heb je je diploma gehaald, een praktijk opgezet, een naam hiervoor bedacht, help je kinderen, geef je ook bijles, heb je een paar projecten waar je mee begonnen, heb je al mooie plannen gemaakt in samenwerking met andere coaches en bedrijven maar ook alleen en je gaat ervoor.

Ik ben trots op mezelf,

Joyce

En dat bedrijf he: Kurason Kontentu. (Vrij vertaald: Vrolijk hart in het Papiaments) Het is er, en ik ben blij.

Spread the word, zodat ik nog veel meer kinderen en hun ouders kan helpen!

 

Inspirerend verhaal #2:

Een inspirerende manier van opvoeden. Hoe een giraf dit doet. 

Het op de wereld brengen van een giraf is een hele opgave. De baby giraf valt van grote hoogte op de grond. Meestal op zijn rug. Daarna volgt een wonderbaarlijk tafereel.

Moeder giraf buigt haar nek om een kijkje te nemen. Ze buigt zich over de baby en wacht een minuut. Vervolgens geeft ze de baby een flinke trap. Als de baby niet opstaat, wordt het gewelddadige proces herhaald. Steeds opnieuw. Als de baby moe is, schopt de moeder door. Totdat de baby giraf voor het eerst op wankele poten staat.

Dan komt het meest opmerkelijke. Moeder schopt de baby weer, zodat deze valt. Waarom zul je denken? De moeder wil dat de baby zich herinnert hoe op te staan. Snel op kunnen staan is van levensbelang voor een giraf. En moeder giraf maakt dit direct duidelijk.

Sporttijdschriften,  verhalen van zakenmensen: Iedereen leest ze wel, verhalen van mensen die de top hebben bereikt, die iets maken van hun leven. In ieder verhaal komt terug hoe ze op bleven staan elke keer als ze neergehaald werden. Hoe ze door bleven gaan, omdat ze ergens in geloofden.

P.s. Ik bedoel dus niet dat je je kind elke keer mag schoppen he… 😉

Leer de ander om op te staan na tegenslag.

Inspirerend verhaal: Echo

Echo
Vader en zoon lopen in het bos. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij pijn voelt roept hij: “Ahhhh”. Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen die “Ahhhh” roept. Vol nieuwsgierigheid roept hij: “Wie ben jij?” en hij krijgt als antwoord: “Wie ben jij?”. Hij wordt kwaad en roept: “Je bent een lafaard” waarop de stem antwoordt: “Je bent een lafaard”

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan. De man zegt: “Zoon, let op” en roept: “Ik bewonder jou”. De stem antwoordt: “Ik bewonder jou”
Vader: “Jij bent prachtig” en de stem: “Jij bent prachtig” De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: “De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven… Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!”

Uniek=Goed

Wij mensen zijn maar wat speciaal. We willen graag uniek en speciaal zijn maar zou gauw we dat zijn hebben we last van de mening en het oordeel van anderen en worden we spontaan onzeker.

Tijdens mijn studie’s (PABO en Kindercoach) hebben we veel gepraat en praten we nog steeds veel en wat me opvalt is dat veel mensen worstelen met dingen die in hun jeugd zijn gebeurd. Ze waren bijzonder.. Te groot, te klein, te dik, te dun, verkeerde kleding, verkeerde familie, scheve tanden of een bril. Daardoor werden ze buitengesloten, gepest, werd er veel van ze verwacht of juist heel weinig. Nu als volwassen hebben ze daar last van. Ze proberen zichzelf op de achtergrond te laten blijven of doen juist het tegenovergestelde waardoor ze uitgeput raken. Ze vertrouwen mensen niet op hun woord en durven niet zomaar naar een workshop of bijeenkomst te gaan.
En weet je wie er het meeste last hiervan hebben? Hun kinderen.
Want ouders willen vooral niet dat hun kind hetzelfde lot tegemoet gaat en daarom letten deze ouders vaak met een vergrootglas op hun kinderen en hoe andere mensen reageren op hun liefste bezit. Daardoor herhalen ze vaak hun eigen geschiedenis en zadelen hun kind (onbewust op) met de gedachten dat zij ook niet goed genoeg zijn.

Kinderen op school
Ik zie veel kinderen op school die hier problemen mee hebben. Die problemen hebben met uniek zijn en daardoor zich afgewezen voelen, geplaagd of gepest worden. En weet je,soms worden ze door andere kinderen tegengehouden om ergens bij te horen, maar soms zit dat idee alleen maar in hun eigen hoofd.

Ouders van unieke kinderen
Je voelt de pijn van jouw kind dat zich buitengesloten voelt, soms herken je de pijn vanuit jouw eigen jeugd. Maar ongetwijfeld doet het je pijn dat je je kind niet kunt helpen. Hierdoor ga je proberen de pijn weg te nemen, te compenseren. Hier zijn verschillende mogelijkheden voor. De ene ouder spoort zijn kind aan en leert het kind om voor zichzelf op te komen en de andere ouder onderzoekt elke dag wat er gebeurd is en wilt alles letterlijk weten. Het kind dat flink moet zijn voelt zich vaak verre van flink en het kind dat elke dag verslag moet doen blijft zichzelf vaak slachtoffer voelen.

Wat doet een kindercoach dan toch?
Ik ga ervanuit dat ieder kind uniek is. Ieder kind moet zichzelf goed voelen over zichzelf. Ik als kindercoach kijk maar mee met een partij dus ik werk met het kind en de ouders. Samen met jullie onderzoeken we hoe de situatie is zoals het is en zoeken we een manier om hier mee om te gaan. Soms kunnen we verder gaan met het vergroten van de sociale vaardigheden als dit nodig is en gaan we daar mee aan de slag.

Vaak is helaas de situatie onveranderbaar omdat het gaat om een groepssituatie. Wat we dan doen is we ontleden als het ware de groep. we kijken wie bij wie hoort en welke vaardigheid of kwaliteit erbij deze kinderen horen. Vanzelf komt het kind dan een plek in de groep tegen waar hij zichzelf wel thuis voelt. Wat zijn de mooie kwaliteiten van deze groepjes, wat de minder mooie, welke mogelijkheden zijn er? Dit zijn allemaal vragen die dan aan bod komen.
Altijd komen we tot de conclusie dat het kind met alles wat er is goed genoeg is. Ook alles wat er niet is is goed genoeg, leer fier vooruit kijken want jij bent wie je bent, en jij bent fantastisch! Niets meer en niets minder dan dat!

 

 

 

“Ik bekeek het anders”

Relativeren moet je leren. We maken het allemaal mee wanneer we naar het journaal kijken, de krant zien of even op onze tijdlijn op Facebook scrollen..

Ik heb er moeite mee, ik kan mijzelf heel goed inleven in mensen die met mij op een lijn staan. Mensen die daar loodrecht tegenover staan heb ik wat meer moeite mee..

Ook kinderen kunnen niet automatisch iets vanuit een andere positie bekijken. Ze moeten dat leren en wij als volwassenen zijn daar het voorbeeld voor. Ze kijken hoe wij reageren op informatie en nemen dit over. Dit noemen we een passieve manier van leren.
Wat we ook kunnen doen is kinderen uitdagen om zaken bewust op een andere manier te bekijken.

Leer kinderen hun fantasie te gebruiken om een mening te vormen.

Met jonge kinderen:
– Verzin verhaaltjes over de dieren in je omgeving
– Bedenk samen wat er zou gebeuren als je kon toveren
– Wat zou je zien als je op een wolk zou reizen?
– Wat zou oma, de juf of jouw vriendinnetje ervan vinden?
– Wat zou je doen als je dit of dat zou durven?
– Hoe denk je dat …. dat vindt?

 

Met oudere kinderen:
– Praat na met kinderen over het jeugdjournaal of een ander nieuws item dat ze hebben gezien. Laat ze vertellen wat ze hebben gezien en wat ze daarvan vonden. Laat ze dit doen vanuit het 4G model: (Ik zag, Ik voelde, Ik wens en ik heb nodig: )
Kijk daarna of er mensen zijn die daar een andere mening over hebben en praat daar samen over.

De essentie is dat je het kind uitdaagt om onderwerpen vanuit zichzelf, vanuit de ander en vanuit de positieve van het grote geheel te leren bekijken.
Het is oké als dat met fantasie gebeurt en als het eigenlijk niet kan. Het gaat om het leren relativeren. En misschien hebben we dan de volgende generatie met kinderen die elkaar wel een mooi leven gunt.