Een paar dagen geleden las ik een verhaal op Facebook van een moeder. Een moeder die haar ongenoegen uitte over het welzijn van haar kind op school. Het kind werd, volgens het verhaal van haar moeder, gepest, geslagen, genegeerd op school en de juf deed er niks aan. De reacties op dit verhaal waren ongeveer allemaal hetzelfde. Het kind was heel zielig, de juf niet capabel genoeg. We herkenden allemaal de klacht en vinden het allemaal heel zielig. Ik las het artikel en bijbehorende reacties met mijn wenkbrauwen in mijn haargrens..
Laat ik een ding voorop stellen: Nooit, maar dan ook nooit zal ik het onrecht dat een kind wordt aangedaan afzwakken, maar van het bevestigen van slachtoffergedrag moet ik bijna kokhalzen.

Zet je kind niet in een glazen kooitje

Het leven geeft ons wat we nodig hebben, zowel de goede dingen, als de kwade. In deze tijd lijkt het wel alsof we een groot onvermogen hebben om te dealen met teleurstellingen. Dit begint al jong.. Baby’s die alleen maar op een kleedje mogen kruipen, mogen lopen aan een rekje.. want stel je voor dat ze vallen. We geven onze kinderen een I-pad waar ze zich mee kunnen vermaken, zodat ze maar niet buiten hoeven spelen in de grote boze gevaarlijke wereld. Op deze manier krijgen kinderen al van kleins af aan dat het onveilig is en zij machteloos en weerloos zijn. Erger nog, wat ik nu zie: Kinderen die niet meer vertrouwen op hun lichaam omdat ze niet weten wat ze er wel en niet mee kunnen. Die dan op school  in het klimrek hangen en eraf vallen op hun knieën omdat ze niet leren dat voeten eerst op de grond moeten komen. Logisch ook, je moet leren wat je niet kan om te beseffen wat je wel kan. Als je lijf niet vol blauwe plekken heeft gezeten, weet je hoofd zeker niet wat je wel en niet kunt doen.
Veel ouders zetten hun kind in een glazen kooitje, zodat het niet hoeft te voelen hoe wreed de wereld kan zijn en pijn op alle manieren vermeden wordt.

Het grote onvermogen van kinderen

Wat er gebeurt op school is dat het recht van de sterkste gaat gelden. Ouders die thuis zeggen dat kinderen dan maar terug moeten slaan en zo de slachtoffers het recht geven om te veranderen in de dader.
Als een juf een maatregel invoert in de klas krijgt ze boze ouders over zich heen, (Of net als in Duitsland: de rechter) op het schoolplein of Facebook wordt de verontwaardiging nog even lekker gedeeld en de leerkracht kan met de kinderen geen kant meer op.
Op de schoolpleinen lopen leerkrachten als politieagent rond om te zorgen dat er geen onrecht wordt aangedaan en we leren kinderen om te klikken bij de juf of meester in plaats van het zelf op te lossen en zo ontstaan er weer nieuwe slachtoffers en daders en niemand leert om weerbaar te worden want de juf is al daar.

Wat moeten we de kinderen dan leren?

Als jouw kind het moeilijk heeft kunnen ze een paar dingen kiezen:
1. Hulpeloos zijn: Huilen, jammeren en het opgeven
2. Hulp zoeken bij volwassen en verwachten dat hij het oplost.
3. Agressief zijn en terugslaan of heftiger
4. Assertief zijn en zelf het probleem oplossen.

Die laatste optie ontnemen we de kinderen vaak en daardoor kunnen we ze niet leren om te incasseren. Incasseren kun je op verschillende manieren doen:

1. Je slachttoffer voelen door het gedrag van de ander
2. Onderscheid maken in wat je je moet aantrekken en de emoties en meningen van de ander
3. Het naast je neer leggen
4. Reflecteren op je eigen gedrag

Maar wat moet je dan als ouders doen? Je kunt:
Je kind troosten
Vragen hoe hij het wil oplossen
Alternatieven bedenken
Moet je een reactie geven of kun je het laten rusten?
Wat ga je dan zeggen?
Welk effect heeft dat bij de ander?
Eventueel oefenen van de opties
Laat je kind gaan en de situatie oplossen (Bijt je tong af mama!)
Navragen naar het resultaat en de gevoelens van je kind
Eventueel herhalen van de vorige stappen

En als we dit dan allemaal de volgende keer doen, wie weet, dan lees ik de volgende keer een artikel over hoe fijn het is dat kinderen alles zo lekker zelf kunnen oplossen!