Wij mensen zijn maar wat speciaal. We willen graag uniek en speciaal zijn maar zou gauw we dat zijn hebben we last van de mening en het oordeel van anderen en worden we spontaan onzeker.

Tijdens mijn studie’s (PABO en Kindercoach) hebben we veel gepraat en praten we nog steeds veel en wat me opvalt is dat veel mensen worstelen met dingen die in hun jeugd zijn gebeurd. Ze waren bijzonder.. Te groot, te klein, te dik, te dun, verkeerde kleding, verkeerde familie, scheve tanden of een bril. Daardoor werden ze buitengesloten, gepest, werd er veel van ze verwacht of juist heel weinig. Nu als volwassen hebben ze daar last van. Ze proberen zichzelf op de achtergrond te laten blijven of doen juist het tegenovergestelde waardoor ze uitgeput raken. Ze vertrouwen mensen niet op hun woord en durven niet zomaar naar een workshop of bijeenkomst te gaan.
En weet je wie er het meeste last hiervan hebben? Hun kinderen.
Want ouders willen vooral niet dat hun kind hetzelfde lot tegemoet gaat en daarom letten deze ouders vaak met een vergrootglas op hun kinderen en hoe andere mensen reageren op hun liefste bezit. Daardoor herhalen ze vaak hun eigen geschiedenis en zadelen hun kind (onbewust op) met de gedachten dat zij ook niet goed genoeg zijn.

Kinderen op school
Ik zie veel kinderen op school die hier problemen mee hebben. Die problemen hebben met uniek zijn en daardoor zich afgewezen voelen, geplaagd of gepest worden. En weet je,soms worden ze door andere kinderen tegengehouden om ergens bij te horen, maar soms zit dat idee alleen maar in hun eigen hoofd.

Ouders van unieke kinderen
Je voelt de pijn van jouw kind dat zich buitengesloten voelt, soms herken je de pijn vanuit jouw eigen jeugd. Maar ongetwijfeld doet het je pijn dat je je kind niet kunt helpen. Hierdoor ga je proberen de pijn weg te nemen, te compenseren. Hier zijn verschillende mogelijkheden voor. De ene ouder spoort zijn kind aan en leert het kind om voor zichzelf op te komen en de andere ouder onderzoekt elke dag wat er gebeurd is en wilt alles letterlijk weten. Het kind dat flink moet zijn voelt zich vaak verre van flink en het kind dat elke dag verslag moet doen blijft zichzelf vaak slachtoffer voelen.

Wat doet een kindercoach dan toch?
Ik ga ervanuit dat ieder kind uniek is. Ieder kind moet zichzelf goed voelen over zichzelf. Ik als kindercoach kijk maar mee met een partij dus ik werk met het kind en de ouders. Samen met jullie onderzoeken we hoe de situatie is zoals het is en zoeken we een manier om hier mee om te gaan. Soms kunnen we verder gaan met het vergroten van de sociale vaardigheden als dit nodig is en gaan we daar mee aan de slag.

Vaak is helaas de situatie onveranderbaar omdat het gaat om een groepssituatie. Wat we dan doen is we ontleden als het ware de groep. we kijken wie bij wie hoort en welke vaardigheid of kwaliteit erbij deze kinderen horen. Vanzelf komt het kind dan een plek in de groep tegen waar hij zichzelf wel thuis voelt. Wat zijn de mooie kwaliteiten van deze groepjes, wat de minder mooie, welke mogelijkheden zijn er? Dit zijn allemaal vragen die dan aan bod komen.
Altijd komen we tot de conclusie dat het kind met alles wat er is goed genoeg is. Ook alles wat er niet is is goed genoeg, leer fier vooruit kijken want jij bent wie je bent, en jij bent fantastisch! Niets meer en niets minder dan dat!