We kennen allemaal zulke mensen.. Mensen die meteen conclusies trekken, die iets zien, en vanuit hun eigen beleving hun eigen draai eraan geven. Kennen we die mensen? Ja zeker, want die mensen, zijn we meestal zelf.

Ook ik, ik maak me hier ook schuldig aan. Zakelijk, met kinderen maar ook privé. Ik werk hier aan. Stel vragen( Hou nou eens je mond Joyce, je praat teveel), probeer echt te luisteren naar iemand en met een open blik te kijken naar de situatie. Ik geef mensen net zoveel kansen als ze willen. En dan, dan komt het, dan heeft iemand een conclusie over jou te pakken. Die niet klopt, dat doet pijn. Hoeveel je ook probeert het uit te leggen, er wordt niet geluisterd.. En ik ben nog communicatief sterk. Kan mezelf uitdrukken. Beschik over voldoende, en soms teveel woordenschat om dit te doen.

Kun je nagaan, hoe dat voor kinderen is. En hoe wij volwassen alles altijd maar voor ze invullen…

Dat is niet oké, dat kan niet. Hier moeten we iets in veranderen.

Hoe kunnen we dat doen? Praten met kinderen?
– Breng het gespreksniveau terug naar de belevingswereld van het kind.
– verplaats je in het kind
– Vraag door als het nog niet helemaal duidelijk is
– Luister naar het kind
– Vat samen zoals jij het gehoord hebt
– Geef voorlopig geen advies.
– Probeer er gewoon voor de ander te zijn.

En als een kind niet kan praten?
Laat het tekenen, doe een spel, maak een toneelstuk. Ga gewoon lekker een potje voetballen of lekker naar het strand. Dan komen de verhalen vanzelf wel.

En tot die tijd, Luister. Laten we vandaag allemaal gewoon eens naar elkaar luisteren.

Wat doe jij om met een kind te praten? Laat het me weten in de reacties!